و گاهی افتادن در گرداب .. گرداب پریشانی و روزمرگی ..

و به سوگ نشستن برای خدای از دست رفته ات..

و ناگهان دوباره می آید .. از میان تمام نا امیدی ها ..! باز پیدایش می کنی!!..

و گاهی دست و پا می زنی در میان پنجه های سرد نا امیدی و گناه ..

و تقلا می کنی که آزاد شوی ولی در آخر ، تسلیم می شوی و

با چشمانی اشک آلود فقط ذره ذره جان دادن خودت را به تماشا می نشینی..

.. و خدایی که در این نزدیکیست .. لای گلهای حیاط ..دستت را می گیرد!!